De historische achtergrond van de parochie, kerk en Sint Rita:

Over Kamiel Ackaert:

Kamiel Ackaert werd geboren te Brugge op 16 maart 1919 en is gestorven te Damme op 21/09/2006. Hij werd tot priester gewijd te Brugge op 7 juni 1952. Hij vervulde pastoraal werk te Kortrijk, Nieuwkerke en Menen vooraleer hij door Mgr. De Smedt op de wijk Den Hoorn ( Moerkerke) op 01/06/1973 werd benoemd tot pastoor. Later kreeg hij er nog een tweede parochie bij te Lapscheure (11/1984 tot 07/1994) Vrij vlug ontstond in hem een onweerstaanbare drang om de Heilige Rita een Kerk-waardig gebouw te geven. Het bouwen met vrijwilligers van de Sint-Rita Kerk werd zijn levenswerk. Honderden preken in andere kerken hield hij om nadien met de schaal te kunnen rondgaan. Honderden meubeltjes timmerde hij voor de tombola's die hij organiseerde ten voordele van de kerk , het parochiaal centrum en het prachtige orgel. Alle houtwerk en - met uitzondering van de stoelen - alle kerkmeubels, zijn van zijn hand. Ondermeer door zijn studie aan de afdeling 'late roepingen' van het Don Bosco instituut te Kortrijk werd de heilige Don Bosco zijn grote voorbeeld. Ook kardinaal Cardijn inspireerde hem sterk. Het is dan ook niet verwonderlijke dat hij de grondlegger is van een bloeiende Chiro beweging op onze parochie.

De foto hiernaast van wijlen Kamiel Ackaert genomen tijdens zijn afscheidsplechtigheid (09/1999). Onthulling van een gedenkplaat die iedere bezoeker, pelgrim en bedevaarder zal herinneren aan de onverdroten en enthousiaste inzet waarmee E. H. Ackaert niet alleen deze kerk bouwde maar ook het parochiaal centrum. Het houtwerk, ramen, deuren, plafonds tot de kerkmeubelen toe zijn van zijn hand.

Onze kerk! Gaarne, beslist, we bouwen ze zelf!

De bouwgrond, waarop de kerk verrees is een gift van de Zuster Maricolen uit Brugge, die op onze wijk reeds meer dan honderd jaar voor het onderwijs van onze kinderen instaan. "Voorwaar een rijkelijk geschenk", oordeelde de toenmalige burgemeester, de Heer Van Quekelberghe. Op deze plaats stond vroeger de eerste noodkerk, gebouwd in 1945, twee jaar voordat de wijk parochie werd. Ze werd opgetrokken met overgebleven materiaal van de tweede wereldoorlog: ruwe betonstenen, sparrenbomen als gebinten, eterniet platen als dakbedekking, binnenin wat geplakt en dan geschilderd. In 1960 werd ze parochiezaal en op de plaats, waar nu het parochiaal centrum staat, werd een tweede noodkerk opgetrokken, bestaande uit drie oude houten klassen, gift van de parochie St.-Andries-Brugge.

Een architect werd aangesproken, de Heer Stefaan Dejaegere uit Kortrijk. Na enkele bezoekjes ter plaatse verklaarde hij: "We bouwen hier een Polderkerkje zonder pretentie!" We vermelde graag, dat alle vergunningen om de kerk te mogen bouwen door de bevoegde overheden en bestuurlijke instanties werden goedgekeurd in een recordtijd van amper tien dagen.

Op 15 maart 1975, zonder omhaal en met de pastoor als getuige, kreeg de oudste vrijwilliger de eer de "eerste spadensteek" voor de nieuwe kerk te mogen spitten, het was Gustje Mortier - zijn doopnaam is Alfons - die toch in dat jaar 82 jaar werd. Het was het signaal om de grondvesten uit te delven, niet met de moderne apparatuur maar met de elementaire spade; dit verliep in samenwerking met Gustje Maenhout en Andreas Gentier.
Op goede Vrijdagavond - 28 maart 1975 werd onder overvloedige sneeuwval het grote kruis geplant op de plaats waar later het altaar zou neergezet worden. De vele parochianen leefden mee, biddend, zingend het werden vreugdevolle en aandoenlijke momenten, die geen deelnemer vergeten kon. De fundamenten van de nieuwe kerk waren in beton gegoten. Op woensdag 10 december 1975 om 20 uur komen de bouwvakker van d parochie bijeen, ze overleggen, ze plannen : wie doet wat, wie metst, wie voegt, wie plakt, wie vloert , en ook wie regelt de verzekering tegen ongevallen. Vele vragen, vlugge antwoorden, zakelijk, kordaat en ze gaan ononderbroken op vele zaterdagen aan de slag.

Alles is handwerk enkel beschikbaar zijn: een triller, een betonmolen , een bromfietswiel met lange koord om het materiaal in emmers naar boven te hijsen. Mankracht doet wonderen; beeld je bv. in: 300 emmers beton worden naar boven gesjouwd en uitgegoten in de bovenste ringbalk van de klokkentoren.

We kijken terug op 28 september 1975. De parochianen hebben massa’s papieren bloemen gemaakt en ze hebben hiermee het geraamte van de kerk in opbouw opgesmukt. In aanwezigheid van honderden wijdt Mgr. De Smedt plechtig de "Eerste steen". Deze steen omsluit de namen van de 45 vrijwilligers, geschreven op perkament. Zes van hen zijn reeds opgenomen bij de eeuwige vader. Nergens anders vind je hun namen; het mag volstaan: ze zijn geschreven in de palm van Gods hand.

Op zaterdag 13 november 1976 is Mgr. De Smedt hier terug bij het vrijwilligersteam;l hij keurt het werk, hij prijst , hij bewondert, hij bemoedigt; het loopt uit op koffie drinken en een gezellige babbel met de hele groep.

Kerstnacht 1976 wordt een onvergetelijk en ontroerend hoogtepunt van onze kerkbouwonderneming. Op het moment dat de ganse christenheid de geboorte van de Heer herdenkt, wordt voor de allereerste keer plechtig eucharistie gevierd in onze nieuwe kerk.
Bijna alle vrijwilligers en zowat 700 mensen zijn present. Voor het offergebed roept de bouwpastoor de vrijwilligers, een voor een naar het altaar, hij dankt, hij drukt de hand en dan bidt hij: "Heer aanvaard onze nieuwe kerk, aanvaard dit offer uit onze handen: .
Elke vrijwilligers rijgt een truweeltje, vervaardigd uit zilver bedekt met goud; het zijn de materialen van onze eigen kelk. In het truweeltje staat gegrift: "Kerkebouwer Sint-Rita 25.12.1976 en hun naam".

Bovendien ontvangt elke vrijwilliger een verguld eremetaal met de beeltenis van onzer kerk, hun kerk.
Deze kostbare herinneringen prijken nu op de ereplaats in vele fiere gezinnen. Het was de schoonste Kerstmis op Sint-Rita.
Hard en toegewijd werd er gewerkt; na 49 zaterdagen werd de kerk in gebruik genomen. Na 79 zaterdagen was de kerk met haar 20 m. hoge toren voltooid. Op 2.10.1977 werd ze door Mgr. De Smedt plechtig geconsacreerd. Onze kerk is een waardige, wijdingsvolle parochiekerk; 430 gelovigen vinden er gemakkelijk plaats. Onmiddellijk werd zij een druk bezochte bedevaartkerk, velen komen en bidden tot de H. Rita.

Het werd een lang verhaal. Graag willen we nog een anekdote kwijt. Je bouwt een kerk met vrijwilligers en naderhand hoor je gekke beweringen. Het gebeurde enkele jaren terug. We kwamen toevallig aan de kerk, een gids gaf uitleg aan een 30-tal bezoekers en het ging zo: "enne... de mensen hier van de parochie hebben zelf hun kerk gebouwd, samen met hun pastoor, in de weekends, op zaterdag en op zondag". We schrokken, we reageerden spontaan: "Verontschuldiging, Meneer, wat zegt U daar? op zondag!" Het werd doodstil. "Geen sprake van, de kerk is gebouwd door vrijwilligers op zaterdagen, nooit of nummer werd er op zondag gewerkt! ". Geloof me, het is informatie uit eerste bron.

De brandramen

Prachtige brandramen, zegt menig pelgrim die de kerk binnenkomt. De grondvesten waren amper klaar of de bouwpastoor had een luide droom: Het zou de stemmigheid verhogen, zo we onze kerk met brandramen konden verfraaien. De brandramen zijn er gekomen, 24 in totaal: 21 in de kerk en 3 in de winterkapel; de meeste stellen een heilige voor.

Ze zijn ontworpen en gemaakt door de Heer De Lodder uit Brugge, de weduwe Vrankx uit Hasselt en een door M. Mortier uit Oost-Vlaanderen. De vier kleine brandramen opgesteld rond het beeld van de H. Rita zijn het werk van een glazenier uit Brugge, de Heer F. Pintelon. Gul en vlug werden de 22 brandramen geschonken; de schenkers mochten hun persoonlijke en geliefde heilige, samen met hun eigen naam in het glas vereeuwigen.